Alsof het voorbestemd is paste dag 4 wederom perfect in mijn thema van deze blogrevival, #overleven. Overdag was het een race tegen de klok. De laatste dag voor een week vrij met nog werk voor een week. Grote stapels op mijn bureau die schreeuwden om aandacht. Een la vol projecten die uiterst ongeduldig lagen te wachten tot ik ze oppakte. Als er zo dwingend om mijn aandacht wordt gevraagd, verlam ik. Zo veel te doen en geen idee waar ik ga beginnen. Terwijl de klok harder tikte dan ik wilde, kroop de dag voorbij. Het was #overleven.

Ook 's avonds ging het over #overleven. Alleen op een andere manier. Mr. T. en ik zijn naar een inloopavond geweest over systematisch werken / familieopstellingen. Het is iets wat ik al tijden wil, maar waar ik niet aan toe kwam, of nog niet aan toe was. Het kwam weer op mijn pad, op het juiste moment en de juiste tijd. We hebben twee opstellingen gezien. Twee verschillende opstellingen, maar ieder op een eigen manier liefdevol, mooi en helend. En heftig. Je zit de problematief voor je ogen afspelen. Je kunt het horen, voelen, proeven en aanraken. Dat is de kracht. Het geeft inzicht.

Ik denk dat familieopstellingen mij goed kan helpen. Maar ik vind het ook extreem heftig en eng. Op dit moment ontbreekt het me aan lef. Maar de ervaring heeft me ook gesterkt in de overtuiging dat dit mij verder kan helpen. Mijn leven is niet alleen mijn leven. Ik draag het leven mee van mijn ouders, mijn grootouders, mijn overgrootouders en verder. Durf ik mijn familiegeschiedenis onder ogen te komen, te erkennen en te vergeven? Ik zal wel moeten, als ik mijn eigen leven wil leven.

Is dit nou later? Is dit nou later als je groot bent? (Stef Bos)

Toen ik klein was, wilde ik maar een ding: groot zijn zodat ik de antwoorden had. En nu ik groot ben vind ik het een desillusie. Stef Bos verwoordt het precies. Soms begrijp ik niets van het grote-mensen-leven. Wat betekent het, volwassen zijn? Niemand kan het me vertellen. Het leven snappen? Als ik denk het helder te zien, blijkt de chaos groter dan ik dacht. Bestaat er zoiets als de waarheid? Ik ben nog steeds bang voor het donker. Papa's en mama's hebben helemaal geen oplossing voor ieder probleem. Professionals in de top rommelen ook gewoon wat aan. Als je 37 bent ken je jezelf?

Toch?

Terwijl ik dit blogje tik, zegt Mr. T. (die het onderwerp niet kent) dat ik het loggen moet laten zitten en dat ik aan het echte leven moet beginnen. Wat is dat dan, vraag ik oprecht. Hij weet het niet.

Ook niet.

Als kind bedacht ik een perfecte grote-mensen-wereld, met perfecte mensen, die perfect weten wat ze aan het doen zijn. Een perfect plaatje waar ik, al zo lang ik me kan herinner, probeer in te passen. Ook al weet ik dat 'later' niet is wat ik dacht dat het zou zijn, lukt het me niet om de realiteit tot me door te laten dringen. Ik ben aan het #overleven in een wereld die niet bestaat.

Blog 2 van de blogrevival draag ik op aan ons konijntje. Die er niet meer is. De operatie aan haar oogje vandaag is haar vanavond fataal geworden. Onverwacht. Dit had de dierenarts niet voorzien. Wij ook niet. Deze gebeurtenis maakt het thema van mijn blogrevival, #overleven, vandaag wel erg wrang. Overleven is toch het tegenovergestelde van overlijden? Ze had het moeten overleven. Helaas is mijn hoofd te overbelast om een krachtig en passend In Memoriam te schrijven. De tranen zijn er wel, de woorden niet. Rust zacht, lief pluizenbolletje. We gaan je missen en zorgen goed voor je grote vriend.

Een week lang iedere dag bloggen. Ik ben reuzebenieuwd naar mijn eigen blogjes. Deze week staat voor mij in het teken van 'overleven'. Dat is dramatischer gesteld dan het in werkelijkheid is, maar hé, dit is bloggen. Of… zit er toch een kern van waarheid in?

Afgelopen donderdag heb ik me bij de huisarts gemeld met hartkloppingen en hyperventilatie. De aanloop naar dit moment heb ik afgelopen weken zorgvuldig opgebouwd. Net doen alsof er niets aan de hand is was mijn belangrijkste strategie. Donderdag lukt het niet meer, dus vrijdagochtend zat ik bij de huisarts.

Of beter gezegd, de huisarts-in-opleiding. Een jong meisje, ik schat ik haar niet ouder dan 28. Bij het woord 'hartkloppingen' verscheen de paniek in haar ogen. Ze ging direct het apparaat halen om een hartfilmpje te maken en na een worsteling met alle snoertjes en plakkertjes had ze mijn hartslagen op papier. Inderdaad, onregelmatig. Ze raakte zichtbaar in paniek. En ik ook.

De huisarts-al-afgestudeerd-maar-niet-mijn-eigen-huisarts werd erbij gehaald. Ook hij werd zichtbaar niet blij van de hartsklagkrabbels, maar probeerde mij (en het meisje) gerust te stellen. Het was niet levensbedreigend. Echt niet. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Heus niet. Maar hij wilde wel graag dat de cardioloog ernaar keek. Zo snel mogelijk. De hartslagkrabbels gingen op de fax, naar de cardioloog. En ik naar huis. In afwachting van het oordeel van de cardioloog.

Na een half uur belde het meisje. De cardioloog had gekeken. Er was niets aan de hand. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Echt niet. Mijn eerste reactie was opluchting. Ik heb niets aan mijn hart. *Even stil* Maar wat heb ik dan wel? Wat een stomme vraag, Tink. Face reality!

Dat is precies wat ik ga doen. Maar nog niet nu. Volgende week. Deze week heb ik nog geen tijd. Snap dat dan!

Een week lang iedere dag bloggen. Ik ben reuzebenieuwd naar mijn eigen blogjes. Deze week staat voor mij in het teken van 'overleven'. Dat is dramatischer gesteld dan het in werkelijkheid is, maar hé, dit is bloggen. Of… zit er toch een kern van waarheid in?

Afgelopen donderdag heb ik me bij de huisarts gemeld met hartkloppingen en hyperventilatie. De aanloop naar dit moment heb ik afgelopen weken zorgvuldig opgebouwd. Net doen alsof er niets aan de hand is was mijn belangrijkste strategie. Donderdag lukt het niet meer, dus vrijdagochtend zat ik bij de huisarts.

Of beter gezegd, de huisarts-in-opleiding. Een jong meisje, ik schat ik haar niet ouder dan 28. Bij het woord 'hartkloppingen' verscheen de paniek in haar ogen. Ze ging direct het apparaat halen om een hartfilmpje te maken en na een worsteling met alle snoertjes en plakkertjes had ze mijn hartslagen op papier. Inderdaad, onregelmatig. Ze raakte zichtbaar in paniek. En ik ook.

De huisarts-al-afgestudeerd-maar-niet-mijn-eigen-huisarts werd erbij gehaald. Ook hij werd zichtbaar niet blij van de hartsklagkrabbels, maar probeerde mij (en het meisje) gerust te stellen. Het was niet levensbedreigend. Echt niet. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Heus niet. Maar hij wilde wel graag dat de cardioloog ernaar keek. Zo snel mogelijk. De hartslagkrabbels gingen op de fax, naar de cardioloog. En ik naar huis. In afwachting van het oordeel van de cardioloog.

Na een half uur belde het meisje. De cardioloog had gekeken. Er was niets aan de hand. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Echt niet. Mijn eerste reactie was opluchting. Ik heb niets aan mijn hart. *Even stil* Maar wat heb ik dan wel? Wat een stomme vraag, Tink. Face reality!

Dat is precies wat ik ga doen. Maar nog niet nu. Volgende week. Deze week heb ik nog geen tijd. Snap dat dan!

Zoals ik hier al meldde, ben ik tegenwoordig meer een 'tweep' dan een 'blogger'. Terwijl ik toch weemoedig terug denk aan de die tijd hier op web-streepje-log. Het was een goede tijd met warme gevoelens voor de mensen die ik irl niet kende, maar waar ik soms meer over wist dan mijn irl vrienden. En die meer over mij wisten dan de meeste mensen irl. Een rare wereld, maar veilig en vertrouwd.

Het was een hele andere tijd. Ik was vrijgezel en woonde op een eenzame kamer ergens in het centrum van DB. Samen met mijn donkere wolken en hersenspinsels, mijn overdenkingen en overpeinzingen. Mijn ziel en zaligheid kotste ik uit onder de naam Tink. Avonden en zelfs nachten probeerde ik hier mijn gedachten en gevoelens te vangen in woorden. Ik schreef, las, leefde en leefde mee. Alleen, maar altijd samen.

Tot ik een burgelijk bestaan kreeg. Met Mr. T.  Een serieuze baan. Een kind. Een huis. Nog een kind. Inmiddels behoor ik tot de Oldskool web-(b)loggers die nog maar amper bloggen. Uit respect voor Tink bestaat deze web-log nog, maar van echt bloggen komt het niet meer. Geen tijd. geen fut. Geen inspiratie. Mijn digitale leven bestaat tegenwoordig uit 140 tekens. Makkelijk en snel. Mijn alterego Tink is op sterven na dood. Heel af en toe een schamele poging die echter nergens toe leidt.

En dan verschijnt #blogrevival in mijn TL. Een initaitief van @EstherDo en @Logpoes. Ik voel iets in mezelf wakker worden. Een oud, maar vertrouwd gevoel ontwaakt. Een ondefinieerbaar, maar herkenbaar gevoel. Ineens voel ik weer eindeloos veel woorden opborrelen om mijn punt te maken. Of geen punt, wat ook prima is, want het is mijn blog en ik heb toch geen idee wie meeleest (lurkt).

Mijn alterego Tink is ontwaakt en voelt het blogbloed weer stromen. Voor hoe lang? In ieder geval tot 27 mei. Welkom terug, Tink! En jij ook, lezer. 

Zoals ik hier al meldde, ben ik tegenwoordig meer een 'tweep' dan een 'blogger'. Terwijl ik toch weemoedig terug denk aan de die tijd hier op web-streepje-log. Het was een goede tijd met warme gevoelens voor de mensen die ik irl niet kende, maar waar ik soms meer over wist dan mijn irl vrienden. En die meer over mij wisten dan de meeste mensen irl. Een rare wereld, maar veilig en vertrouwd.

Het was een hele andere tijd. Ik was vrijgezel en woonde op een eenzame kamer ergens in het centrum van DB. Samen met mijn donkere wolken en hersenspinsels, mijn overdenkingen en overpeinzingen. Mijn ziel en zaligheid kotste ik uit onder de naam Tink. Avonden en zelfs nachten probeerde ik hier mijn gedachten en gevoelens te vangen in woorden. Ik schreef, las, leefde en leefde mee. Alleen, maar altijd samen.

Tot ik een burgelijk bestaan kreeg. Met Mr. T.  Een serieuze baan. Een kind. Een huis. Nog een kind. Inmiddels behoor ik tot de Oldskool web-(b)loggers die nog maar amper bloggen. Uit respect voor Tink bestaat deze web-log nog, maar van echt bloggen komt het niet meer. Geen tijd. geen fut. Geen inspiratie. Mijn digitale leven bestaat tegenwoordig uit 140 tekens. Makkelijk en snel. Mijn alterego Tink is op sterven na dood. Heel af en toe een schamele poging die echter nergens toe leidt.

En dan verschijnt #blogrevival in mijn TL. Een initaitief van @EstherDo en @Logpoes. Ik voel iets in mezelf wakker worden. Een oud, maar vertrouwd gevoel ontwaakt. Een ondefinieerbaar, maar herkenbaar gevoel. Ineens voel ik weer eindeloos veel woorden opborrelen om mijn punt te maken. Of geen punt, wat ook prima is, want het is mijn blog en ik heb toch geen idee wie meeleest (lurkt).

Mijn alterego Tink is ontwaakt en voelt het blogbloed weer stromen. Voor hoe lang? In ieder geval tot 27 mei. Welkom terug, Tink! En jij ook, lezer. 

De meisjes slapen. Lief werkt. Ik zit met mijn laptop in de tuin en staar naar ons huis. Ik zie geen huis, ik zie een leven dat zich rondom dat huis afspeelt. Onze twee meisjes die in dit huis opgroeien. Een kast vol speelgoed, een eigen kamer, een zandbak in de hoek van de tuin en een fietsje buiten op het gras. Lief die hard werkt zodat we dit huis kunnen betalen. Zodat we op vakantie kunnen. Zodat we nieuwe schoenen voor de meisjes kunnen kopen als de oude versleten zijn. Het ontbreekt ons aan niets.

Of toch wel. Een lief en een papa. Hij is vaak de ontbrekende factor in het leven in dit huis. Vaak van huis en geestelijk niet altijd thuis als hij er wel is. Begrijpelijk. Maar niet altijd makkelijk. Ik houd het leven in dit huis draaiende. De opvoeding, de verzorging, het huishouden, mijzelf. Ik red me wel. Alleen en met de kindjes. Ik kan goed alleen zijn. Maar is dit wat ik wil? Is dit de bedoeling? Ik begin het gevoel te dat we van elkaar beginnen te vervreemden. Dat hij iemand begint te worden die in mijn leven is omdat hij de papa van mijn kinderen is. En niet de man waar ik ooit zo verliefd op was dat ik kinderen met hem wilde.

Hoe stop ik dit? Hoe doorbreek ik dit? Hoe zorg ik dat zijn fysieke afwezigheid geen psychische afwezigheid wordt? Hoe gaan we er samen voor zorgen dat er een leven samen blijft? Lief en ik. Wij samen en de kinderen. Ik weet namelijk zeker dat 'wij' er is en dat mij dat gelukkig maakt.