Een week lang iedere dag bloggen. Ik ben reuzebenieuwd naar mijn eigen blogjes. Deze week staat voor mij in het teken van 'overleven'. Dat is dramatischer gesteld dan het in werkelijkheid is, maar hé, dit is bloggen. Of… zit er toch een kern van waarheid in?

Afgelopen donderdag heb ik me bij de huisarts gemeld met hartkloppingen en hyperventilatie. De aanloop naar dit moment heb ik afgelopen weken zorgvuldig opgebouwd. Net doen alsof er niets aan de hand is was mijn belangrijkste strategie. Donderdag lukt het niet meer, dus vrijdagochtend zat ik bij de huisarts.

Of beter gezegd, de huisarts-in-opleiding. Een jong meisje, ik schat ik haar niet ouder dan 28. Bij het woord 'hartkloppingen' verscheen de paniek in haar ogen. Ze ging direct het apparaat halen om een hartfilmpje te maken en na een worsteling met alle snoertjes en plakkertjes had ze mijn hartslagen op papier. Inderdaad, onregelmatig. Ze raakte zichtbaar in paniek. En ik ook.

De huisarts-al-afgestudeerd-maar-niet-mijn-eigen-huisarts werd erbij gehaald. Ook hij werd zichtbaar niet blij van de hartsklagkrabbels, maar probeerde mij (en het meisje) gerust te stellen. Het was niet levensbedreigend. Echt niet. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Heus niet. Maar hij wilde wel graag dat de cardioloog ernaar keek. Zo snel mogelijk. De hartslagkrabbels gingen op de fax, naar de cardioloog. En ik naar huis. In afwachting van het oordeel van de cardioloog.

Na een half uur belde het meisje. De cardioloog had gekeken. Er was niets aan de hand. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Echt niet. Mijn eerste reactie was opluchting. Ik heb niets aan mijn hart. *Even stil* Maar wat heb ik dan wel? Wat een stomme vraag, Tink. Face reality!

Dat is precies wat ik ga doen. Maar nog niet nu. Volgende week. Deze week heb ik nog geen tijd. Snap dat dan!