#Blogrevival, dag 3
Is dit nou later? Is dit nou later als je groot bent? (Stef Bos)
Toen ik klein was, wilde ik maar een ding: groot zijn zodat ik de antwoorden had. En nu ik groot ben vind ik het een desillusie. Stef Bos verwoordt het precies. Soms begrijp ik niets van het grote-mensen-leven. Wat betekent het, volwassen zijn? Niemand kan het me vertellen. Het leven snappen? Als ik denk het helder te zien, blijkt de chaos groter dan ik dacht. Bestaat er zoiets als de waarheid? Ik ben nog steeds bang voor het donker. Papa's en mama's hebben helemaal geen oplossing voor ieder probleem. Professionals in de top rommelen ook gewoon wat aan. Als je 37 bent ken je jezelf?
Toch?
Terwijl ik dit blogje tik, zegt Mr. T. (die het onderwerp niet kent) dat ik het loggen moet laten zitten en dat ik aan het echte leven moet beginnen. Wat is dat dan, vraag ik oprecht. Hij weet het niet.
Ook niet.
Als kind bedacht ik een perfecte grote-mensen-wereld, met perfecte mensen, die perfect weten wat ze aan het doen zijn. Een perfect plaatje waar ik, al zo lang ik me kan herinner, probeer in te passen. Ook al weet ik dat 'later' niet is wat ik dacht dat het zou zijn, lukt het me niet om de realiteit tot me door te laten dringen. Ik ben aan het #overleven in een wereld die niet bestaat.
25 May 2011 at 22:32
Dan ben je niet alleen vrees ik. Er zijn meer mensen aan het overleven in een wereld die niet bestaat. Maar loggen, schrijven.. is goed. Niet laten. Want het ‘echte’ leven staat of valt niet met loggen. Je leert er misschien van…. misschien wel
25 May 2011 at 22:34
Laatst maakte ik ook de opmerking van ‘later als we groot zijn’. Ik besefte me dat we eigenlijk al in dat tijdperk zijn beland (getrouwd, hypotheek, kind, etc). Maar dan nog is er altijd een later waar nog van alles kan en mag.
Is volwassen zijn niet het accepteren van hoe het is/gaat? Het los laten van het perfecte plaatje en gewoon doen (leven)?
25 May 2011 at 22:37
Op dit moment gaat ‘gewoon doen’ niet vanzelf. Zelfs de gewone dingen kosten me meer moeite dan normaal. En waarom? Omdat ik stress heb over zaken die er uiteindelijk niet toe doen als het om gewoon leven gaat. Snap je? Ik niet.
25 May 2011 at 23:57
Ik zeg nooit ‘later als ik groot ben’. Ik leef in het hier en nu en geniet van die momenten. Perfect bestaat niet en je doet je unieke zelf alleen maar te kort door je aan te passen en spiegelen. Bloggen is dan juist misschien het middel om je eigen gedachten op een rij te krijgen en dat zelf te ontdekken. Even geen perfecte moeder, vrouw, vriendin, collega, werknemer willen zijn, maar gewoon Tink. Wat jij vindt en wat jij wilt.
26 May 2011 at 08:38
Zoo herkenbaar!
26 May 2011 at 09:05
Dat klinkt niet fijn.
Perfectie bestaat niet en is ook niet wenselijk, je rommelt maar wat aan en probeert er wat van te maken. Juist dat is in mijn ogen het leven-als-je-groot-bent.
26 May 2011 at 09:09
Ik denk dat een plaatje pas perfect is, als je ook de barstjes durft te zien…
26 May 2011 at 18:40
Oeh, Maaike… dat is een mooie!
26 May 2011 at 20:43
Vroeger toen ik klein was dacht ik dat volwassen zijn is als je een bril hebt en een geruite rok en panties. Die bril is er en ik heb panties in de kast en wel jurkjes maar geen geruite rok en toch ben ik niet wat ik dacht te zijn toen ik klein was. En eigenlijk ben ik daar heel tevreden mee!
26 May 2011 at 22:10
Aan het overleven in een wereld die niet bestaat. Dat klinkt bijna depressief. Ik hoop van harte voor je dat het niet zo erg met je gesteld is.
De wereld die een kind zich verbeeldt is altijd mooier dan je hem als volwassene ervaart. Een kind kent geen beperkingen. Geen begrenzingen.
Als volwassene ben je je helaas bewust van de harde realiteit van het dagelijkse bestaan. Moet rekening gehouden worden met de gevoelens van anderen. Moeten rekeningen betaald worden. Het is niet anders.
26 May 2011 at 22:39
Ik wil nog steeds niet groot zijn.
Ik ben wel blij met mijn ervaringen, maar met een speels gemak er naar kijken.
Maar ook meegeven aan mijn kinderen dat wat je droomt niet altijd werkelijkheid wordt, maar wel fijn is om te dromen.